04/04/2017 Kunst van de dag op Galeries.nl Beelddragers , installatie 500 x 250 cm , 2017, Inge Schenke

27 december 2017 ~ ingeschenke ~ Plaats een reactie

Kunst van de dag door Benno Tutein Nolthenius

Beeld dragers , 500 cm x 250 cm, installatie, 2017
Inge Schenke

CD’s als beelddrager. Voor iedereen is dat nog bekend. Op een ouderwetse CD past circa 600 Mb aan informatie. Op DVD’s is dat al gauw 4 Gb. De vorm waarin deze CD’s op de wand zijn geplaatst, doet me denken aan ponsband.

Ik ben al zou oud dat ik nog ponsband en ponskaart heb meegemaakt. Mijn eerste ervaring was in 1969 met een IBM. Een computerprogramma bestaat simpelweg uit een reeks van opdrachten die in de juiste volgorde moeten worden uitgevoerd. Het is net als bij een recept of een routeaanduiding. Als je de volgorde van de instructies verwisselt, krijg je andere of zelfs hopeloze resultaten. Denk maar aan: eerste straat linksaf en dan derde straat rechtsaf versus derde straat rechtsaf en dan eerste straat linksaf. Voor je het weet lig je in de gracht.
Elke computerregel werd geponst op een kaart. De volgorde van die kaarten moest je dus angstvallig bewaken. Ze werden namelijk niet genummerd. Als je per ongeluk een hele stapel op de grond liet vallen, dan was het een hels of zelfs onmogelijk karwei om de stapel weer te ordenen. De kaarten werden keurig op volgorde in een doos gelegd of met een elastiek bij elkaar gehouden. Om die reden werd van een goed werkend programma soms met een gekleurde viltstift een schuine streep op de hele bovenkant getekend. Mocht de stapel kaarten vallen, dan kon je dankzij de kleur toch nog de volgorde herleiden. De standaard ponskaart had ruimte voor maximaal 80 karakters door middel van rechthoekig geponste gaatjes. De ponsband met ronde gaatjes zat op een rol en kon dus veel meer karakters en opdrachten bevatten. De volgorde kon je echter niet meer wijzigen. Bij een stapel ponskaarten kon je eenvoudig een aantal kaarten tussenvoegen of vervangen.

Dit werk van Inge Schenke is dus een dubbele vorm van informatiedrager: én ponscode (macro-blik) én CD (micro-blik). Ik neem aan dat u nu kijkt met uw macro-bril, maar dat u het desondanks niet kunt decoderen. Waarschijnlijk is het ook voor Inge betekenisloos.

Chinese of Japanse tekens, hiërogliefen e.d. zijn voor mij abacadabra, maar ik vind ze wel mooi. Hoe lang je er ook naar kijkt, het blijft onbegrijpelijk wat er staat. Daar heb je toch hulpmiddelen voor nodig, bijvoorbeeld een codetabel, een woordenboek of een steen van Rosetta. Het is alsof je voor een ravijn staat. Ook in dat geval heb je van alles nodig om de kloof te overbruggen.

RECENSIE WERK INGE SCHENKE in GALERIE LOOF te Jubbega, door JURJEN. K. VAN DER HOEK

27 december 201727 december 2017 ~ ingeschenke ~ Plaats een reactie

2017, april mei

Heerenveense Courant
MENU

Recensie: werk van Inge Schenke
“Alleen maar zijn”, schilderingen van Inge Schenke bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 15 mei 2017

De wereld van Inge Schenke schreeuwt zich niet van de wand, maar houdt wel de aandacht stevig vast – voor wie er oog voor heeft. Het is wel een zoekplaat om in de vele bits de hits te ontdekken. Maar die zijn er, want er valt genoeg te beleven van en in haar werk bij Kunsthuis LOOF.

Op diverse manieren beschilderde cd’s bijvoorbeeld zijn op een attractieve wijze gehangen, als de regelmaat van ponsgaatjes in een kaart – leesbaar brailleschrift aan de wand. Niet het single beeld spreekt, maar het volledige album zet de toon. Als totale museale presentatie ogen de beelddragers vrolijk, die als zodanig te herkennen zijn aan het open centrum waar een eigen verhaal in past. Diverse plaatjes zijn echter buiten de inspiratie gevallen, deze worden echter versterkt in beeltenis door de dragers waarop wel een creatieve uitspatting valt te bewonderen.

De cd’s verhouden zich als individuen in een groep. Het ene mens valt ook meer op in vergelijking met anderen, is kleurrijk of vertoont een mankement, maar in de groep is het geheel meer dan de som van de delen. In de ordelijke regelmaat laten de schijfjes bedrukt met bloemstramien de blik stil vallen, geven rust in het rumoer. Ongemerkt zoekt het oog dit beeld op, waardoor beelddragers spreken in het zwijgen.

Het stramien van 33 eendere maten echoot op meer wanden van het kunsthuis. Als uit koers geraakte kunstmanen, satellieten die de ruimte verkennen. De werken in de serie “inside outside” zijn geen landschappen of stillevens, het zijn schilderijen waarbij het herkenbare beeld van weinig belang is. Het is alleen maar zijn, dat is voldoende. Het geeft de kunstenaar een thema dat veel mogelijkheid tot variatie biedt en resulteert in speelse improvisatie. Schenke experimenteert hierin aangenaam met de materie. De olieverf wordt in diverse stijlen op het doek aangebracht. Eens in raster, anders in felle kwastbewegingen of rake streken met het paletmes, stempel en collage wisselen elkaar af. Ook is doek weggesneden om het beeld achter deze weergave zichtbaar te maken. Niet de beeltenis is heilig, de structuur is verheven tot beeldtaal.

Vierluiken bestaan uit aan elkaar tegengestelde vlakken die door een enkele kleur in eenvoud aaneen sluiten. Het is allemaal een spel met vlak en ruimte, waarin de diverse delen elkaar versterken of juist het geheel enigszins uiteen laat vallen. Meer aandachtig zijn de losse elementen, de enkele op zichzelf staande werken. Schilderijen die persoonlijk spreken en geen steun kunnen zoeken bij de ander, geen houvast hebben in zeggingskracht. Deze werken, die veelal bestaan uit een wit veld van rasters waarop lichte kleurwolken zich bewegen, hebben een meer stevige uitstraling. De kleine kleuruitingen op het grote doek maken het werk spannend. Afgemeten wit op wit. Maar ook is het penseel een tel in de verf gedoopt, dat zich mengt met de druppel wit.

Het reliëf is als structuur een terugkerend element in het werk van Schenke. Eens worden delen weggeveegd wanneer een teveel aan beeltenis ontstaat, maar ook dwarrelen bloembladen over het doek en maken het bovendien schilderachtig en minder abstract.

Jurjen K. van der Hoek

Tags:
brailleschriftInge SchenkeJubbegaKunsthuis Loof
Meest gelezen